Zajęcia logopedyczne dzieci z uszkodzonym narządem słuchu

sluch

Rehabilitacja oraz  dziecka , które posiada wadę słuchu jest procesem dość długotrwałym, który wymaga pełnego zaangażowania zarówno ze strony rodziców, specjalistów oraz samego dziecka. Rozpoczyna się to od uświadomienia dziecku o istnieniu dźwięku, poprzez jego zlokalizowanie, aż do momentu rozwoju mowy. W procesie takiej rehabilitacji ogromne znaczenie ma jak najwcześniejsza diagnoza oraz bardzo wczesne aparatownie. Podstawowym celem owych działań rehabilitacyjnych jest dążenie do językowego (lub alternatywnego) komunikowania się osób które posiadają omawianą wadę słuchu. Rozwinięcie mowy jest nader istotnym ogniwem rewalidacji dziecka mającego uszkodzony narząd słuchowy.

logopeda Warszawa„Utracone zdolności słuchowe mogą być odzyskane poprzez wychowanie słuchowe” (Kulczycka, 2004), którego celem jest stymulowanie umiejętności słyszenia, a także rozbudzanie zainteresowania światem dźwięków, poprzez dostarczanie dziecku bodźców słuchowych.

Usprawnianie słuchowe obejmuje między innymi poniższe grupy ćwiczeń jak:
Ćwiczenia słuchu gdzie wykorzystuje się bodźce wrbalne – zanim zacznie się mówić do dziecka należy zwrócić na siebie jego uwagę. Zdania powinny być adekwatne do etapu terapii, na którym znajduje się dziecko.
• Ćwiczenia z instrumentami – różnorodne zabawy na sygnał, których podstawą jest warunkowanie. Na początku terapii najlepiej wykorzystać bębenek, który jest słyszany nawet przez dzieci z głębszym stopniem niedosłuchu. Stopniowo wprowadza się nowe instrumenty i zwiększa poziom trudności wykonywanych ćwiczeń.
Ćwiczenia słuchowe logorytmiczne – związane są z ruchem i muzyką. Usprawniają ruchy całego ciała (zarówno małą jak i dużą motorykę).
Ćwiczenia dotyczące konkretnego zakresu pojęć – zabawy polegające np na: dokładaniu obrazków do takich samych przedmiotów, układaniu obrazków, tworzeniu historyjek obrazkowych (np. memory, loteryjki, domina obrazkowe).

Poniżej przedstawione zostały poziomy i etapy programu rehabilitacji słuchu opracowane w ośrodku warszawskim przez Joannę Szuchnik:

1. Detekcja dźwięku
W tym etapie kształtuje się możliwość zauważania obecności lub braku dźwięków w otoczeniu. Dziecko uczy się reagować na dźwięk. Wykorzystuje się zarówno dźwięki werbalne jak i niewerbalne.
2. Różnicowanie cech dźwięku
Jest to zdolność określania, czy dwa bodźce są takie same, czy różne. Dziecko koncentruje się na porównywaniu cech akustycznych dźwięków. Dyskryminacja odnosi się do dźwięków otoczenia oraz dźwięków mowy. Dziecko uczy się dostrzegać i odpowiadać w zróżnicowany sposób na dostarczane bodźce słuchowe.
3.
Etap ten polega na utożsamianiu dźwięków z konkretnymi sytuacjami, przedmiotami, zwierzętami. Jest to możliwość określania poprzez powtórzenie, wskazanie, lub napisanie usłyszanych dźwięków mowy.
4. Rozpoznawanie i rozumienie mowy
Jest to umiejętność rozpoznawania dźwięków mowy przejawiająca się między innymi adekwatnym odpowiadaniem na pytania, wykonywaniem poleceń, uczestnictwem w dialogu. Poprzez ćwiczenia tego etapu dziecko zaczyna rozumieć, co słyszy i może utożsamiać dźwięk z wypracowanym poprzez doświadczenie poprzednich etapów wzorem.
5. Sytuacja dialogowa Poziom zwykłej rozmowy obejmuje identyfikację dźwięków – głównie sygnałów mowy, spośród zamkniętego zestawu, którego tematyka i trudność zmieniają się wraz ze zwiększaniem umiejętności ćwiczącego.
terapia dysleksjiWarunkami powodzenia wychowania słuchowego są: wczesne zdiagnozowanie, regularny – satysfakcjonujący kontakt pomiędzy rodzicami i specjalistami wspomagającymi rozwój mowy, natychmiastowe zastosowanie aparatów słuchowych (w razie konieczności implantu ślimakowego), wczesne podjęcie wychowania słuchowo – językowego.

Artykuł na podstawie informacji uzyskanych z gabinetu logopedycznego w Warszawie – Logospec: http://logospec.pl/zajecia-logopedyczne/

Literatura:
 Kulczycka E., “Wychowanie słuchowo – werbalne dzieci z wada słuchu w wieku przedszkolnym”, wyd. Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej, Warszawa, 2004, s. 23.
 Szuchnik J., „Poprzez słuchanie do słowa”, wyd. Stowarzyszenie Przyjaciół Osób Niesłyszących i Niedosłyszących „Człowiek – Człowiekowi”, Warszawa, 2000.
(Visited 108 times, 1 visits today)
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail